Tuesday, October 31, 2006

कळले मलाही आता

उमगली न भाषा तव नयनांतील ओढीची

स्वातीथेंबाचे भाग्य न लाभल्या हास्याची

शरम वाटते आता माझ्याच शरमेची

नको तेव्हा अबोल झाल्या भावनांची



कबूतराच्या चोचीत चोच घालू पाहता

अडखळतो मीच तप्त वाळूत तापता

पौर्णिमेच्या चांदव्याचे दूध पिवू जाता

दिसतात नयनांतील तुझ्या अश्रू आता



म्हणूनी,तुझी माझी प्रीत हातीच नव्हती

आठवेल गीत तुला,राहिले तेव्हढेच हाती

विसर हिरव्या चुढ्यात ती अबोल नाती

कळले मलाही आता चूक माझीच होती

0 Comments:

Post a Comment

<< Home